Met metaalmarkten naar net-zero

door: Casper Burgering

Verandering is de enige constante. Het geldt voor zo’n beetje alles, maar valt bij uitstek ten deel aan grondstofmarkten, zoals de industriële metaalmarkten en de agrarische grondstofmarkten. Twee zeer levendige markten, met soms flink scherpe prijsbewegingen en een ongekend hoge dynamiek van dag-tot-dag. Het was voor jaren onderdeel van mijn dagelijks werk bij het Economisch Bureau van ABN Amro en dat heb ik met veel plezier kunnen en mogen volgen.

Ook de bank verandert continu en het Economisch Bureau beweegt daarin mee. We vinden het als bank belangrijk dat onze samenleving meer-en-meer duurzaam wordt en dat wij onze klanten en de maatschappij helpen in deze complexe transitie. En deze visie vraagt automatisch om duurzame oplossingen, investeringen en initiatieven vanuit de bank die aan dit doel bijdragen. Dit geldt ook voor onze economische analyses.

Vanaf nu ga ik mij toeleggen op de energietranstie vanuit het perspectief van de eindgebruikers van energie. Daarbij blijven de metaalmarkten dus deels onderdeel van mijn analyses, maar net even vanuit een andere invalshoek.

De belangrijkste vraag is hierbij hoe de grote uitstoters de transitie naar net-zero CO2 emissies kunnen maken met alle technologische mogelijkheden die er zijn. Welke investeringen zijn daar voor nodig en is dit uiteindelijk ook economisch haalbaar?

Net-zero

Het besef is zo langzamerhand wel geland. Bestuurders van grote bedrijven en hun aandeelhouders zijn zich steeds meer bewust van de gevaren van wereldwijde klimaatverandering. Ze nemen vaker verantwoordelijk voor hun eigen CO2-uitstoot en hun leveranciers.

Veel bedrijven kijken inmiddels niet alleen hoe zij hun eigen kernactiviteiten koolstofarm – dus net-zero – kunnen maken. Ook nemen zij distributie, ondersteunende functies, infrastructuur en de indirecte emissies gelinkt aan energieverbruik in hun analyse mee.

Met deze ketenaanpak is de kans groter dat fossiele brandstoffen versneld uit het systeem gaan. Schone alternatieven zonder de schadelijke emissies komen daarvoor in de plaats.

De route naar net-zero gaat echter niet zonder slag of stoot. De juiste beleids- en regelgevende kaders zijn nodig om bedrijven hierin te ondersteunen. Want zij kunnen deze monsteropgave niet alleen oplossen.

Daarbij komt ook dat veel (vooral kleinere) bedrijven het doel niet eens zelfstandig kunnen bereiken. Het is een complexe puzzel voor hen en vraagt om veel investeringen. Dit vergt van deze bedrijven dat zij intensiever moeten gaan samenwerken met klanten, branchegenoten, overheden, niet-gouvernementele organisaties en ook financiers.

Genoeg decarbonisatie-technieken

Natuurlijk zijn al diverse reductiemogelijkheden om bedrijven op weg te helpen. Zo kunnen bedrijven hun uitstoot verminderen door het invoeren van energie-efficiency maatregelen, installeren van warmtepompen en hybride boilers, recycling (plastic, schroot, biomassa) en uitnutten van restwarmte.

Het zijn mooie technologieën, maar lang niet voldoende om net-zero op tijd te halen.

Daarom wordt met smart uitgekeken naar andere decarbonisatie opties die in ontwikkeling zijn of geschikt voor verdere opschaling. Denk aan Carbon Capture & Storage (CCS) bij industriële projecten met hoge CO2 concentraties, groene brandstoffen, geothermieprojecten, verdere elektrificatie en de inzet van (bij voorkeur groene) waterstof.

Genoeg werk aan de winkel dus, ook voor mij.