Investeren in recyclingcapaciteit aluminium

door: Casper Burgering

Voor deze kantoormedewerker is thuiswerken een zegen. Geen filestress, geen wekker, geen wachtrij bij het koffieapparaat, een voorspelbare lunch en een schoon toilet. Maar wat het thuiswerken in lockdown vooral interessant maakt is de enorme groei van het aanbod van webinars. Van Microsoft Teams of Zoom meetings tot en met virtuele conferenties via Vimeo.

Zo logde ik onlangs aan bij een webinar van CRU Group over de rol van aluminium in de groene economie. Er worden vooral veel kansen toegedicht aan aluminium in de energietransitie. De discussies in dit webinar bevestigden nogmaals het grote duurzame belang van aluminium in de groene toekomst. Het probleem is echter dat de bulk van de productie nog verre van groen is.

Nog steeds is de productie van primair aluminium uit bauxiet de meest gangbare productiewijze. Dit is energie-intensief en erg vervuilend. Dit betekent dat het stimuleren van de productie van secundair aluminium, dus met schroot, prioriteit moet krijgen. Want de productie via deze route verbruikt zo’n 95% minder energie en verminderd de koolstofvoetafdruk van aluminium aanzienlijk.

Primair versus secundair aluminium

Uit cijfers van de World Aluminium Association (WAA) blijkt dat het aandeel van de productie van secundair aluminium is toegenomen van 1960 tot 1995. Van een relatief lage recyclegraad van 14% in 1960 naar 32% in 1995. Daarna bleef de recyclegraad tot 2020 steken op het niveau van 32%.

Dat de recyclegraad zo lang op 32% bleef hangen komt vooral door de opkomst van China in de aluminiummarkt. In de afgelopen 25 jaar heeft het land heel veel geïnvesteerd in nieuwe productiecapaciteit, maar vooral voor het maken van primair aluminium. Deze investeringsgolf zorgde ervoor dat het aandeel van de secundaire aluminiumproductie niet verder is toegenomen.

Bauxiet voor jaren

Het is op zich niet vreemd dat China investeerde in primaire aluminiumcapaciteit. China had namelijk behoorlijk wat bauxietreserves. In 1997 beschikte het land nog over 1,5 miljard ton bauxiet. Met de nog lage niveaus van de mijnoutput in 1997 was het land daarmee in staat om nog voor bijna 275 jaar te genieten van deze reserves. Maar de enorme investeringen vanaf eind jaren 90 hebben dit plaatje compleet gekanteld. Met het huidige niveau van de bauxietreserves heeft China nog maar voor 13 jaar aan mijnoutput beschikbaar. Ook dit vraagt om een andere strategie.

Investeren

Groen doen betekent meer secundaire productiecapaciteit. Aan het aanbod van schroot zal het niet liggen. Mondiaal is er voldoende beschikbaar. Het ontbreekt juist aan voldoende secundair verwerkingscapaciteit. De vraag naar gerecycled aluminium is ook het probleem niet. De Londen Metal Exchange (LME) komt volgend jaar met een platform voor het verhandelen van ‘koolstofarm’ aluminium. De stap weerspiegelt de groeiende belangstelling van bedrijven en investeerders voor koolstofarm aluminium en meer transparantie in de duurzaamheid van materialen. Dan kunnen de investeringen simpelweg niet achterblijven.

Deze column heeft ook in de Telegraaf gestaan onder de titel: ‘investeren in recyclingcapaciteit aluminium’