Perfecte storm raast door Amerikaanse agrarische landschap

door: Casper Burgering

Het leek beter te gaan met de Amerikaanse boeren. De strijdbijl tussen de VS en China werd op 15 januari van dit jaar eindelijk begraven met een voorlopige handelsovereenkomst. Het had de export van Amerikaanse agrarische producten weer nieuw leven in moeten blazen. Een nieuw begin in de stroeve relatie tussen de twee landen. Het liep allemaal anders.

Slagveld op drie fronten

De blijdschap na het ondertekenen van de handelsdeal was van korte duur. Een perfecte storm in drie bedrijven raasde door het Amerikaanse agrarische landschap. De Afrikaanse varkenspest in China, het coronavirus vanuit China en de sterke competitieve Latijns Amerikaanse graanmarkten dwongen de Amerikaanse boeren verder in het defensief.

Spek en sojabonen

Jaren lang kauwden Chinese varkens veel proteïnerijke Amerikaanse sojabonen weg. Toen verscheen een virus ten tonele in China. De Afrikaanse Varkenspest (AVP) werd voor het eerst gemeld in de stad Shenyang begin augustus 2018. Een jaar later was de Chinese varkensstapel bijna gehalveerd. En als je bedenkt dat China ruim de helft van de wereldwijde varkenspopulatie had in 2018, dan heeft de AVP-epidemie bijna een kwart van alle varkens in de wereld gedood. Nu nog steeds worden er AVP-uitbraken gemeld in China en daarbuiten, maar het aantal ligt wel lager dan in 2019. Het heeft de vraag naar sojabonen en de Amerikaanse agrarische sector hard getroffen.

Corona, olie en granen

De mondiale verspreiding van het coronavirus vanaf januari en de olieprijsschokken in maart zorgen voor lagere graanprijzen. De abrupte scherpe daling van de olieprijs trof de vraag naar maïs en sojabonen bovengemiddeld. Deze grondstoffen worden namelijk ook gebruikt bij het maken van hernieuwbare brandstoffen, zoals ethanol. De vraag naar tarwe werd iets minder hard geraakt door het coronavirus, want zowel consumenten, bedrijven als landen gingen uit strategisch oogpunt voorraden aanleggen.

Latijns Amerikaanse agrarische salsa

De Latijns Amerikaanse granenmarkt swingt. De productie van granen is in drie seizoenen met maar liefst 20% toegenomen. Met name in Brazilië en Argentinië is het areaal de laatste jaren sterk gegroeid. Hoewel dit vaak ten koste ging van ook kwetsbare gebieden, heeft het er ook voor gezorgd dat de landen sterk prijsconcurrerend werden op de mondiale agrarische markten. En een lagere prijs is voor China altijd erg verleidelijk.

Het inzaaien van tarwe, maïs en sojabonen in de VS vindt plaats van april tot en met juni. Het aantal hectares verschilt weinig met een jaar geleden en neemt komend seizoen zelfs toe. Dit gaat de Amerikaanse silo’s deze zomer tot de nok toe vullen. Het is nog maar de vraag of de vraag naar granen tegen die tijd is hersteld. De perfecte storm is nog niet uitgeraasd en dit houdt de vraag nog even zwak. Als we daar een toename van 10% van de Amerikaanse graanproductie op jaarbasis bij optellen, dan blijft overaanbod de markt dicteren.

Deze column heeft op 11 mei in de Telegraaf gestaan onder de titel: ‘perfecte storm raast over Amerikaanse akkers