Bodem voor metaalmarkten in zicht

door: Casper Burgering

Diepzeemijnbouw is niet nieuw, maar wel in opkomst. De bodem van veel oceanen bevat veel grondstoffen, soms zelfs letterlijk voor het oprapen. En in een wereld waar de winning van grondstoffen uit de bodem op het land juist lastiger wordt, is dit een interessantere optie. Maar de nieuwe minerale rijkdommen brengen ook milieuzorgen met zich mee. Het is inmiddels een delicate afweging tussen economische en ecologische haalbaarheid.

31 keer Nederland

Het is de International Seabed Authority (ISA) van de Verenigde Naties die de vergunningen voor diepzeemijnbouw uitgeeft. Momenteel gaat het om 30 vergunningen verdeeld over 22 landen, die vervolgens met particuliere bedrijven letterlijk en figuurlijk in zee gaan.

Gezamenlijk zijn deze landen in uitgestrekte gebieden actief op de bodem van de Stille, de Atlantische en de Indische Oceaan. Het gaat om een totale oppervlakte van 1,3 miljoen vierkante kilometer ofwel ‘slechts’ 0,7% van de totale beschikbare diepzeemijngebieden. Maar vergis je niet in de omvang hiervan. Dit is een gebied vergelijkbaar met zo’n 180 miljoen voetbalvelden of 31 keer de oppervlakte van Nederland.

Vruchtbare bodem

In sommige gebieden van de oceanen liggen mangaanknollen op de bodem. In deze knollen zitten vele soorten mineralen. Denk aan mangaan, ijzer, kobalt, nikkel, molybdeen en platina. Ook kom je in de diepzee ‘zeebergen’ tegen, die rijk zijn aan nikkel, kobalt en zeldzame aardmetalen. Vervolgens heb je ook nog de zogenoemde hydrothermale bronnen, vooral in de buurt van breuklijnen. Dit zijn een soort onderzeese schoorstenen die warm water uitspuwen. Hier vind je vooral koper, zink en goud.

Het is overigens niet zo eenvoudig om de industriële mineralen van de bodem te halen. De ‘gronden’ bevinden zich soms op vier tot vijf kilometer diepte. Daarvoor zijn speciale (onbemande) machines nodig die de extreme omstandigheden op deze diepte aankunnen. Dit zorgt er onder meer voor dat de economische haalbaarheid een uitdaging blijft.

Kijktip: Deep Sea Mining: Searching for the Next Mineral Boom via YouTube (26 minuten)    

Nieuwe industriële grens opgezocht

De ISA vermeldt op haar website dat nog nergens ter wereld commerciële mijnbouwactiviteiten zijn gestart. De huidige vergunningen zijn afgegeven voor het verzamelen van informatie. Dan gaat het om gegevens over locaties en kwaliteit van de mineralen op de bodem, maar ook informatie over de ecologische gevolgen. Want bij diepzeemijnbouw staan enkele van de belangrijkste ecosystemen van onze planeet mogelijk op het spel.

Met diepzeemijnbouw wordt een nieuwe grens opgezocht en dit moet vanuit ecologische invalshoek zorgvuldig worden onderzocht. De aanvang van de commerciële winning van mineralen op de bodem zal daarmee nog op zich laten wachten. Het potentieel is in ieder geval enorm. Het zou gaan om bijvoorbeeld circa 5 miljoen ton kobalt, 19 miljoen ton koper en 21 miljoen ton nikkel. Dergelijke hoeveelheden kunnen het speelveld van industriële metaalmarkten flink op hun kop zetten.

Deze column heeft ook in de Telegraaf gestaan onder de titel ‘Bodem voor metaalmarkten in zicht’